زمینه و هدف: ضایعه نخاعی در دنیا از شیوع بالایی برخوردار است، هم اکنون جهت ترمیم علایم حسی و حرکتی بعد از ضایعات نخاعی روش درمانی خوبی وجود ندارد. به دنبال تحقیق و پژوهش پیرامون نحوه درمان ضایعات نخاعی، استفاده از سلول های بنیادی، دریچه نوینی را به روی محققین گشوده است. در این ارتباط سلول های بنیادی می تواند مشتق از منابع متفاوتی باشد. در این تحقیق با توجه به ویژگی خاص ناحیه بالج فولیکول مو که حاوی سلول های بنیادی چند ظرفیتی با قدرت تکثیری بالا و قابلیت دسترسی آسان می باشد، از این سلول ها جهت ترمیم ضایعات حاصله در نخاع استفاده می کنیم. در این مطالعه، سلول های بنیادی فولکیول مو بعد از جداسازی و کشت در آزمایشگاه، به مدل ضایعه نخاعی پیوند زده شد.روش بررسی: سلول های بنیادی بیان کننده نستین از ناحیه بالج فولیکول موی موش صحرایی نژاد ویستار جدا شد، در مرحله بعد 14 سر موش صحرایی ضایعه نخاعی شدند و سلول های بنیادی جدا شده به محل ضایعه پیوند زده شد. هشت هفته بعد از پیوند، بهبودی رفتاری حیوان با روش نمره دهی BBB، و تغییرات فعالیت عضلانی با روش EMG، مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: نتایج بررسی رفتاری با مقیاس BBB، نشان داد که نمره BBB در گروه پیوندی نسبت به گروه کنترل، زیاد بود و در پایان هفته هفتم و هشتم میزان بهبودی عملکرد حرکتی در گروه پیوندی بهتر بود (p=0.023) که این میزان برای گروه پیوندی 15.64±0.32 و برای گروه شم 12.8±0.45 بود و در حیوانات گروه پیوندی تخلیه شارژها و سیگنال های EMG، طولانی بود (p<0.05).نتیجه گیری: ما در این مطالعه نشان دادیم که سلول های بنیادی فولیکول موی موش صحرایی، بعد از تزریق به داخل ضایعه نخاعی، می تواند در ترمیم و جایگزینی سلول های عصبی و گلیال تخریب شده موثر واقع شود و باعث بهبودی حرکتی و فعالیت عضلانی شود.

مقدمه و هدف: ضایعه فشاری بروی طناب نخاعی سبب بروز طیف وسیعی از اختلالات حسی و حرکتی می گردد. در این تحقیق سعی شد پس از ایجاد مدل فشاری بر نخاع موش صحرایی بالغ تغییرات بافتی بررسی شود. بدین منظور واکنش گلیوز با استفاده از روش ایمنوهیستوشیمی بابیان آنزیم CNP ase و GFAP و تأثیر استیل ال کارنیتین در این روند ارزیابی شد. مواد و روش ها: 24 موش صحرایی نر نژاد اسپراگوداولی در 4 گروه بصورت تصادفی تقسیم شدند. پس از انجام لامینکتومی مهره های 9 تا 11 پشتی با توجه به گروه مطالعه یا کنترل اعمال فشار (30 گرم بر واحد سطح) و تزریق روزانه داخل صفاقی استیل ال کارنیتین (300 میلی گرم) انجام شد. پس از 4 هفته تمامی نخاع ها خارج و بررسی مورفومتری و ایمنوهیستوشیمی به صورت میانگین ± خطای استاندارد بیان گردید. پس از مشخص نمودن توزیع داده ها برای مقایسه نتایج از آزمون تی و آنوای یک طرفه با نرم افزار SPSS Ver19 استفاده شد. نتایج: نتایج مورفومتری حاکی از کاهش تعداد سلول های عصبی حرکتی به دنبال فشار مکانیکی است. استیل ال کارنیتین سبب کاهش این روند گردید (05/0 ≥ p). همچنین استیل ال کانیتین سبب کاهش سلول های آستروسیت شد (05/0 ≥ p). نتیجه گیری: برای اولین بار استیل ال کارنیتین در واکنش گلیوز مطالعه و نتایج حاکی از کاهش آستروسیت ها و افزایش حدوداً سه برابر اولیگودندروسیت ها شد. با پیش فرض تولید میلین جهت مشخص شدن نقش بیشتر استیل ال کارنیتین پیشنهاد بررسی درازمدت و چگونگی انتقال پیام عصبی می گردد.

مقدمه: صدمات طناب نخاعی یکی از عوامل ایجاد معلولیت است که امروزه یکی از آرزوهای جامعه پزشکی یافتن راهی برای به حداقل رساندن این عوارض می باشد.هدف: تاثیر عصاره آبی گیاه آلوئه ورا یا صبرزرد را در حفظ سلول های عصبی حرکتی و انتقال پیام عصبی در موش های صحرایی فلج شده.روش بررسی: 32 موش صحرایی ماده از انسیتو رازی استفاده شد. به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: 1- گروه کنترل -2 گروه تحت تیمار با عصاره آبی آلوئه ورا 3- گروه تحت تیمار با عصاره آبی آلوئه ورا + فشار مکانیکیکلیپس آنوریسم بر نخاع 4- گروه کنترل + فشار مکانیکی کلیپس آنوریسم بر نخاع. تزریقات داخل صفاقی روزانه به مدت 4 هفته ادامه یافت . عصاره آبی آلوئه ورا نیز با دوز 2.5 میلی گرم / کیلوگرم تهیه شد.نتایج: فشار مکانیکی بر طناب نخاعی سبب کاهش سلول های عصبی حرکتی شاخ قدامی به مراه حفره شد. در گروه دوم این تغییرات کمتر مشاهده شد (P<0.05) تاثیر عصاره سبب افزایش سیناپتوفیزین در الگوی کامل و نقطه ای شد (P<0.05).نتیجه گیری: برای اولین بار تاثیر عصاره آلوئه ورا در چگونگی انتقال پیام عصبی مشخص شد. به طوری که موجب افزایش تعداد و درصد سلول های عصبی حرکتی و همچنین افزایش سیناپتوفیزین در الگوی کامل و نقطه ای شد.

زمینه و هدف: زخم های فشاری یکی از عوارض جدی در بیماران ضایعه نخاعی است که ممکن است در سراسر عمر فرد، با وی همراه باشد و ضررهای اقتصادی و انسانی بسیار زیادی برای بیمار، اطرافیان وی و جامعه داشته باشد. با توجه به این که برنامه های آموزشی، روشی برای انتقال اطلاعات اساسی به بیماران و مراقبین آنها است، مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش بر میزان آگاهی مراقبین و سیر بهبود زخم فشاری در این بیماران انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی (قبل و بعد)، جامعه مورد مطالعه را تمامی مصدومین نخاعی مبتلا به زخم فشاری، تحت مراقبت در منزل که 15 نفر بودند، تشکیل داد. مشخصات فردی و خصوصیات بالینی و میزان آگاهی مددجو و مراقبت دهندگان آنها با استفاده از پرسشنامه، از طریق مصاحبه حضوری جمع آوری گردید. فرم بازنگری مشاهده ای نحوه مراقبت از زخم بر اساس راهنمای موسسه مراقبت های بهداشتی و تحقیقاتی (AHCPR) و فرم بازنگری ارزیابی زخم بر اساس ابزار اندازه گیری وضعیت زخم (PSST) تدوین و قبل و بعد از آموزش مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون آماری غیر پارامتریک Wilcoxon، در سطح معنی داری P£0.05 انجام شد.یافته ها: در این پژوهش، آموزش باعث افزایش میزان آگاهی مراقبت دهندگان و عملکرد آنان شد. مقایسه میانگین نمرات ارزیابی زخم فشاری در نوبت اول قبل و بعد از آموزش اختلاف معنی داری را نشان نداد، ولی مقایسه میانگین نمرات ارزیابی زخم فشاری در نوبت دوم و سوم قبل و بعد از آموزش، نشانگر اختلاف معنی داری بود (P<0.05).نتیجه گیری: آموزش مدون و اختصاصی در پیشگیری و درمان زخم فشاری موثر است، چنانچه این آموزش، با ویژگیهای بیمار، دانش فرد و سبک زندگی وی متناسب باشد، بیشتر موثر خواهد بود. مشارکت کارکنان درمانی در آموزش به بیمار و خانواده وی و پیگیری آنان پس از ترخیص از بیمارستان باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

مقدمه: سطح ضایعه در مبتلایان به ضایعه نخاعی، تعیین کننده میزان ناتوانی عملکردی، میزان وابستگی و سطح استقلال آنان است. همچنین این مولفه احتمالا یکی از عواملی است که می تواند بر کیفیت زندگی این بیماران تاثیر بسزایی داشته باشد؛ لذا مطالعه حاضر به بررسی رابطه سطح ضایعه با کیفیت زندگی در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی پرداخته است. مواد و روش کار: این مطالعه یک مطالعه تحلیلی مقطعی بود که بر روی 110 نفر از افراد مبتلا به ضایعه نخاعی استان اصفهان اجرا شد. نمونه گیری به شیوه در دسترس و از میان مراجعان انجمن ضایعات نخاعی اصفهان در یک بازه زمانی 6 ماهه صورت گرفت. اطلاعات مربوط به کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان سلامت جهان (WHOQOL-BREF) و سطح ضایعه توسط کاربرگ اطلاعات دموگرافیک و مدارک تشخیص بالینی بیماران به دست آمد. در تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد سطح ضایعه با کیفیت زندگی در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی ارتباط معنادار دارد. همچنین اثبات گردید سطح ضایعه با کیفیت زندگی کل، روان، جسمی و محیطی ارتباط مستقیم و معنادار دارد. گزارشی مبنی بر وجود ارتباط معنادار بین سطح ضایعه و کیفیت زندگی اجتماعی یافت نشد. بحث و نتیجه گیری: سطح ضایعه در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی تاثیر گسترده ای بر کیفیت زندگی آنها دارد و این موضوع نیاز این افراد را به تجهیزات تطابقی و جبرانی برای بهبود کیفیت زندگی نشان می دهد.

مقدمه: صدمه نخاعی یک وضعیت ناتوان کننده خطرناک است که می تواند منجر به فلج شدن گردد. به علت اثرات سودمند هیدروژل در مقایسه با داربست های از پیش ساخته شده، در این مطالعه یک زیست ماده بر پایه هیدروژل به نام ماتریژل به کار برده شد. ماتریژل یک زیست ماده حساس به حرارت است که در دمای بالای 20 درجه سانتی گراد تشکیل هیدروژل و نانوفیبر می دهد. ماتریژل حاوی لامینین، نیدوژن و برخی از فاکتورهای رشد است که تمایز نورونی را القاء می کند.مواد و روش ها: یک کوفتگی متوسط در طناب نخاعی در موش صحرایی بالغ ایجاد شد و ده روز پس از ضایعه، ماتریژل در محل ضایعه کاشته شد. سپس به مدت 42 روز تست Basso, Beattie, Bresnahan انجام شد. رنگ آمیزی کریزل ویوله جهت آنالیز هیستوپاتولوژی انجام شد.یافته ها: داده ها بر کاهش التهاب و تعداد سلول های تیره در گروه ماتریژل در مقایسه با گروه کنترل دلالت می کند. نتایج آزمون حرکتی نشان داد که عملکرد حرکتی به طور چشمگیری در گروه حاوی ماتریژل بهبود یافته است.نتیجه گیری: نتایج ما پیشنهاد می کند که ماتریژل به واسطه برخی از فاکتورهای رشد و مولکول های چسبنده، ممکن است اثرات مناسبی در بهبود عملکردی متعاقب ضایعه نخاعی داشته باشد.

هدف از این مطالعه بررسی کیفیت زندگی زنانی بود که در طول جنگ تحمیلی و پس از آن مبتلا به ضایعه نخاعی شده اند. 21 نفر از 35 زن جانبازی که طی جنگ دچار ضایعه نخاعی شده اند، حاضر به شرکت در این مطالعه شدند.جهت بررسی کیفیت زندگی در این گروه، از پرسشنامه SF-36 استفاده شد. میانگین سن زنان دچار ضایعه نخاعی 41.95 سال (انحراف معیار= 12.9 سال) با محدوده سنی 17 تا 62 سال بود. میانگین مدت زمان ضایعه نیز 23.52 سال (انحراف معیار= 3.6 سال) بود. در گروه جانبازان دچار ضایعه نخاعی، 12 نفر (57.7 درصد) هرگز ازدواج نکرده بودند، 6 نفر (28.6 درصد) متاهل و 2 نفر (9.5 درصد) مطلقه بودند. 4 نفر (19 درصد) دچار کوادری پلژی (فلج هر 4 اندام) و بقیه موارد (81 درصد) پاراپلژی و پارزی بودند. کیفیت زندگی در حیطه های عملکرد جسمانی، درد جسمی، سلامت عمومی، عملکرد اجتماعی، مشکلات روحی و سلامت روان به طور معنی داری (P<0.05) از جامعه نرمال ایرانی کمتر بود. هر چند میانگین نمره در حیطه نشاط کمتر از جامعه ایرانی بود، اما تفاوت معنی داری مشاهده نشد. میانگین نمره سلامت عمومی در تتراپلژیک ها به طور معنی داری کمتر از پاراپلژیک ها بود. وضعیت تاهل و اشتغال، تاثیری بر روی کیفیت زندگی جامعه مورد مطالعه نداشت. به طور کلی جانبازان زن دچار ضایعه نخاعی از کیفیت زندگی مطلوبی برخوردار نبوده و سطح رضایت مندی آنان پایین بود.

مقدمه: استئوپروز از شایع ترین بیماری های متابولیک استخوان است که در آن به علت کاهش دانسیته، استخوان، مستعد شکستگی می گردد. این بیماری در حال حاضر از مشکلات عمده بهداشتی در بسیاری از کشورها محسوب شده، عواملی همچون سن بالا، یائسگی، بی حرکتی و گروهی از بیماری های زمینه ای در ایجاد آن دخالت دارند.روش ها: در این مطالعه مقطعی، در 132 نفر از جانبازان مبتلا به قطع نخاع که برای سنجش تراکم استخوان مراجعه کرده بودند (با میانگین سنی 37.4 سال) با استفاده از سیستم جذب انرژی دوگانه اشعه (DEXA)x، میزان تراکم ماده معدنی استخوان (BMD) در مهره های دوم تا چهارم کمری و گردن استخوان فمور راست بر حسب گرم بر سانتی متر تعیین گردید و اطلاعات ضروری ثبت شد.نتایج: در بررسی تراکم استخوان در گردن استخوان فمور در این افراد، مشخص شد که 81.5 درصد از جانبازان دچار استئوپروز هستند و 13.1 درصد استنوپنی دارند. در بررسی مهره های کمری نیز 16.7 درصد استئوپروز و 18.2 درصد استنوپنی گزارش شد. در این بررسی، مشخص شد که بین دانسیته استخوانی در گردن فمور (میانگین 0.66 g/cm2) و مهره های کمری (میانگین 1.23 g/cm2) اختلاف معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد که بین دانسیته و ریسک شکستگی استخوان (در گردن فمور و مهره های کمری) همبستگی منفی وجود دارد. ضمنا با کاهش هر 0.1 گرم بر سانتی متر مربع از دانسیته ماده معدنی استخوان، به ترتیب 53.9 درصد و 27.7 درصد ریسک شکستگی استخوان در گردن فمور و مهره های کمری افزایش می یابد. کاهش هر واحد T-value نیز ریسک شکستگی را در گردن فمور و مهره های کمری به ترتیب 1.43 و 0.26 برابر افزایش می داد.به علاوه در این تحقیق مشخص شد که رابطه معناداری بین دانسیته استخوانی در ناحیه مهره ها و استخوان ران با سن، قد، سطح ضایعه، مدت زمان پس از ضایعه و شغل وجود ندارد.

این مطالعه مشاهده ای، توصیفی و مقطعی با حجم نمونه 270 بیمار دچار ضایعه نخاعی در شهر تهران طی سال 1384 که شامل دو گروه جانبازان ومعلولین بوده اند، انجام شده است. میانگین سنی افراد 2/12± 8/37 سال بوده و 3/26% مونث و 7/73% مذکر بودند. در 4/17% ضایعه نخاعی در سطح گردنی، 5/41% سینه ای، 1/38% کمری و 3% دم اسبی بود. نوع ضایعه در 3/76% کامل و در 7/23% ناکامل بود. طول مدت ضایعه در 3/19% کمتر از 5 سال، در 9/11% 5 تا 10 سال و در 9/68% بالای 10 سال بود. درد خیالی در زیر سطح ضایعه در 89 نفر (33%) از بیماران وجود داشت که بدین ترتیب 26% از جانبازان و 37% از معلولین چنین دردی را گزارش می نمودند. در این مطالعه ارتباط آماری معنی داری بین تاهل، سن و طول مدت ضایعه با وجود درد خیالی مشاهده گردید (P<0.05). در انتها باید گفت که میزان شیوع دردهای خیالی در این مطالعه نسبت به کلیه مطالعه پیشین پایینتر است و هیچ بیماری به هیچ یک از درمانها پاسخ مناسبی نداده است که می تواند ریشه در فیزیوپاتولوژی این نوع درد در مقایسه با سایر انواع دردهای ناشی از قطع نخاع داشته باشد. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

سابقه و هدف: باروری در اغلب مردانی که دارای ضایعه نخاعی هستند به میزان زیادی کاهش می یابد. بدلیل کافی نبودن ارزش پیشگیری پارامترهای اسپرمی بعنوان شاخص های لقاح، تست عملکرد اسپرم از جمله پایداری یا تراکم کروماتین هسته اسپرم نیز مورد بررسی قرار می گیرد. این مطالعه با هدف تعیین رابطه پارامترهای اسپرمی با پایداری کروماتین اسپرم با روش رنگ آمیزی آنیلین بلو در بیماران نابارور ضایعه نخاعی و نابارور غیرضایعه نخاعی انجام شد.مواد و روش ها: در این تحقیق 20 بیمار نابارور ضایعه نخاعی و 20 بیمار نابارور غیرضایعه نخاعی را لحاظ پارامترهای اسپرمی و میزان تراکم کروماتین هسته اسپرم با روش رنگ آمیزی آنیلین بلو بررسی شدند. با استفاده از آزمون های آماریt  و من ویتنی یو، پارامترهای اسپرمی بین دو گروه مورد مقایسه و قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: مقایسه میانگین پارامترهای اسپرمی نظیر غلظت، سلامتی، حرکت کل و حرکت پیشرونده و ابنورمالیتی گردن اسپرم بیت بیماران ضایعه نخاعی و غیرضایعه نخاعی رابطه معنی داری وجود داشت ولی بین رنگ آمیزی کروماتین اسپرم و تعداد لکوسیت بین دو گروه مورد مطالعه رابطه معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری و توصیه ها: ضایعه نخاعی باعث اختلال پارامترهای اسپرمی می شود ولی بر پایداری کروماتین اسپرم تاثیر بیشتری نسبت به گروه نابارور غیرضایعه نخاعی ندارد.